W środę obchodzić będziemy uroczystość Zwiastowania Pańskiego – dzień świętości życia. Na mszy o godz. 18.00 odbędzie się w naszej parafii duchowa adopcja dziecka poczętego. Pod chórem można zabrać ulotkę, która opisuje na czym polega to ważne modlitewne dzieło. Bardzo serdecznie zachęcam, aby odważyć się i dołączyć do tej duchowej batalii o uchronienie najbardziej niewinnych. Zachęcam, aby Ci, którzy będą chcieli podjąć duchową adopcję, przynieśli ze sobą świece.
Czym jest Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego? Duchowa Adopcja dziecka poczętego jest modlitewnym zobowiązaniem podjętym w intencji dziecka zagrożonego zabiciem w łonie matki. Jest też osobistym wypełnianiem Jasnogórskich Ślubów Narodu. Włączenie się w dzieło Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego czyni nas duchowymi rodzicami dziecka, którego imię znane jest jedynie Bogu. Co jest istotą tej modlitwy? Istotą Duchowej Adopcji jest ochrona życia poczętego – daru samego Boga. Jest ona również dziękczynieniem za własne życie, a zarazem dopełnieniem daru rodzicielstwa dla tych, którzy nie mogą mieć własnych dzieci. Stanowi też szansę ekspiacji – wynagrodzenia – dla kobiet, które zabiły swoje nienarodzone dziecko. W sercu takich kobiet istnieje pragnienie oczyszczenia i pokuty, gdyż są one stworzone by kochać i dawać życie. Grzech aborcji powoduje w ich psychice ogromne spustoszenia, które medycyna nazywa syndromem post-aborcyjnym. Duchowa Adopcja jest bardzo skutecznym lekiem na zranione serca matek i ojców, ponieważ przywraca pokój w rodzinach. Przynosi również wielkie owoce wśród młodzieży, która dzięki niej w sposób bardziej dojrzały przygotowuje się do sakramentu małżeństwa. W jaki sposób podjąć Duchową Adopcję? Duchową Adopcję można podjąć prywatnie lub publicznie – w kościele, we wspólnocie lub podczas pielgrzymki. Należy wypowiedzieć formułę przyrzeczenia Duchowej Adopcji. Od dnia złożenia przyrzeczenia przez 9 kolejnych miesięcy, czyli tyle, ile rośnie dziecko pod sercem matki, każdego dnia należy:
- rozważać i odmawiać jedną tajemnicę różańcową (Ojcze Nasz i 10 Zdrowaś Mario),
- odmówić w intencji dziecka i jego rodziców następującą modlitwę:
Do modlitwy można dołączyć dodatkowe postanowienia. Mogą to być np.: częsta spowiedź i komunia święta, adoracja Najświętszego Sakramentu, czytanie Pisma Świętego, post o chlebie i wodzie, post od telewizji, alkoholu, papierosów, konkretna pomoc rodzinom wielodzietnym, osobom chorym, niepełnosprawnym, matkom samotnie wychowującym dzieci itp. Należy podejmować postanowienia realne, mając na uwadze indywidualne możliwości ich wypełnienia.
Najczęściej zadawane pytania
Kiedy można/należy podjąć modlitwę?
Dzieci poczynają się każdego dnia, dlatego każdy dzień jest dobry, by rozpocząć ją prywatnie, biorąc pod opiekę duchową nowe życie. Wskazane jest podejmowanie przyrzeczeń Duchowej Adopcji w sposób uroczysty, podczas ważnych wydarzeń i świąt kościelnych, w których uczestniczy jak największa liczba wiernych (rekolekcje adwentowe, wielkopostne, pielgrzymki, święta Maryjne).
Kto może podjąć Duchową Adopcję?
Duchową Adopcję może podjąć każdy – osoby świeckie, konsekrowane, mężczyźni, kobiety, ludzie w każdym wieku. Również osoby żyjące w związku niesakramentalnym i rozwiedzione. Jedynie dzieci podejmują ją pod opieką rodziców.
Czy do podjęcia Duchowej Adopcji konieczne są „dodatkowe postanowienia”?
Dodatkowe postanowienia nie są obowiązkowe, choć adoptujący chętnie je podejmują.
Ile razy można podejmować modlitwę?
Można podejmować ją wielokrotnie, pod warunkiem wypełnienia poprzednich zobowiązań. Jeżeli modlitwa została przerwana na kilka dni wskutek zapomnienia, nie przerywamy Duchowej Adopcji, a jedynie przedłużamy ją o liczbę opuszczonych dni. Gdy przerwa jest dłuższa (miesiąc czy dwa), należy ponowić przyrzeczenie i starać się ich dotrzymać.
Czy trzeba za każdym razem składać przyrzeczenia?
Tak.
Skąd pewność, że Bóg wysłucha mojej modlitwy?
Naszą pewność opieramy na wierze we Wszechmoc i nieograniczone Miłosierdzie Boże. Bóg jest Dawcą Życia i Jego wolą jest, by każde poczęte dziecko żyło i było otoczone miłością rodziców. Ale tę pewność opieramy też na świadectwach: wiele osób twierdzi, że gdy postanowiły już zabić swoje dziecko, Pan Bóg dał im wyjątkową łaskę, że zdecydowały się je urodzić. Ci ludzie są przekonani, że ktoś im tę łaskę wymodlił. Bóg daje także inne znaki: wiele osób, modląc się za nieznane dziecko, otrzymało dar macierzyństwa, mimo stwierdzonej niepłodności. Dużo świadectw wskazuje, że to modlitwa za nienarodzone dziecko przemieniła życie osób, które ją podjęły, powodując powrót do praktyki wiary czy do jedności w małżeństwie. Szczególną wagę mają świadectwa osób uwolnionych z syndromu proaborcyjnego. Często podkreślają, że wieloletnie leczenie psychiatryczne czy częsta spowiedź nie dawały takich błogosławionych skutków. To te osoby stają się najczęściej apostołami dzieła Duchowej Adopcji.
Czy jest grzechem, jeżeli danego dnia zapomni się odmówić modlitwę?
Zapomnienie nie jest grzechem. Grzechem jest świadome i dobrowolne zlekceważenie składanego Bogu przyrzeczenia.
Czy przerywa się Duchową Adopcję, gdy zaniedbało się modlitwę przez dłuższy czas?
Długa przerwa (miesiąc, dwa) przerywa Duchową Adopcję. Należy wtedy ponowić przyrzeczenie i starać się je dotrzymać. W wypadku krótkiej przerwy należy Duchową Adopcję kontynuować, przedłużając modlitwę o opuszczone dni.
